(Rumunia1)Sapanta, czyli pogodny błękit


Link 01.05.2009 :: 00:00 Komentuj (2)
Wielkanocna, kwietniowa włóczęga po Rumunii.
Wjeżdżamy do niej w Satu Mate i zaczynamy od niezwykłego Maramureszu.

Cmentarze. Granica między światem żywych i umarłych, z natury jest miejscem smutnym. Inaczej jest na cmentarzu w Sapanta (poczytaj tutaj) w Maramureszu. Jest usytuowany w środku wioski, pełen nasyconych kolorów z dominującym ciemnym błękitem i tętni życiem. Zmarli zajęci są swoimi codziennymi sprawami, przy których możemy ich podglądać podobnie, jak ludzi z drugiej strony bramy. Po śmierci zajmują się dokładnie tym, czym zajmowali się za życia.





Radość emanuje nie tylko z kolorowych, nasyconych pigmentem płaskorzeźb. Zmarłym są poświęcone epitafia, które opowiadają w pogodny, czasem dowcipny, czy złośliwie pobłażliwy sposób o doczesnej codzienności.



Na większości kobiecych nagrobków można zobaczyć panie przy
kołowrotkach. Tkanie wełnianych koców i dywanów było i wciąż jest
popularnym w Maramureszu zajęciem. Płoty w Sapancie obwieszone są
przeznaczonymi na sprzedaż pledami.



Byłem dobrym komunistą
Pracowałem dla ludzi.

Tu ja spoczywam
Pop Teodor się nazywam
Drogie mi były owce
Ich mleko i wiosny z nimi
Z pełnych wiader mleka
Wyrabiałem ser
Jedli wszyscy kto miał życzenie\Drogie mi były owce liczne
Wyruszyłbym z nimi w góry
Lecz życie mnie opuściło w 75.








 Urodziłam sześć córek które dorosły
 Jedno dziecko przyszło za późno
 I nie zdążyłam go wychować.

Pracowałem i bawiłem się bez przerwy

Cieszyłem się młodością


Pustymi butelkami

I tańcem dookoła nich

Dopóki byłem krzepki,

 Robiłem
duże pieniądze


Teraz odpoczywam tutaj

I nie potrzebuję żadnej fortuny.




Tu ja spoczywam
Ion Stan się nazywam
Byłem policjantem
Tu i w Braszowie
Byłem dobrym policjantem
Teraz was pozdrawiam i salutuję
bo więcej się już nie zobaczymy
Świat opuściłem w 68 roku życia.



Z tej i tamtej strony.



Dziewczyna odświętnie ubrana czeka, by ją w trzecim roku życia przejechał samochód z Sibiu.



Teraz patrz
Ale nie obawiaj się
Wkrótce do nas dołączysz
Gdy żyłem byłem wysoki na sześć stóp
Teraz nie żyję i nie ma cudu
 Jestem dokładnie sześć stóp pod ziemią


Po obu stronach muru życie wygląda podobnie.









Jeszcze zajrzymy do gościnnego, łagodnego Maramureszu.


A na razie: dobranoc.



Załóż bloga

Archiwum

2018
grudzień
listopad
październik
wrzesień
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2017
2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007

Linki
Kirkuty polskie
Sztetl
Mezuzy
Nepomuki
Leszek Andzel - rowerem po świecie

Księga gości


Napisz do mnie.




Nakarm głodne dziecko 
- wejdź na stronę www.Pajacyk.pl

http://www.nigdywiecej.org

Creative Commons License
Wszystkie zdjęcia na tej stronie są dostępne na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów zależnych 2.5 Polska.

powered by Ownlog.com & Fotolog.pl